Het is bijna 15:00. Ik heb net een workshop gegeven over het promoten van mr-verkiezingen. Mijn derde workshopronde op het congres voor medezeggenschap op school begint bijna.

‘Ik kom voor de workshop over schoolkosten, zit ik hier goed?,’ vraagt een mevrouw die de zaal binnenkomt. Mijn antwoord: ‘Welkom, u bent aan het goede adres. Blijf vooral staan, we gaan iets actiefs doen.’ De mevrouw gaat gelijk zitten. Een kale man loopt binnen in mijn zaal. Ik ken hem van de vorige 4 edities van het congres waar ik ook een workshop gaf. Aardige man, bekijkt medezeggenschap vanuit personeelsvoorwaarden, vast en zeker lid van de vakbond. Ook hij gaat gelijk zitten: ‘Even uitbuiken hoor, ik zit nog vol van de lunch.’

Met collega Mark bespreek ik kort wat we nou precies gaan doen. We hebben het misschien iets te weinig voorbereid. Aan de andere kant: we geven een workshop en geen college. Het gaat om de interactie, toch? De workshop loopt als een trein. Scholier én mr-lid Vincent geeft op ons verzoek een pitch van 2 minuten voor de invoering van tablets. Hij is jong, maar hij heeft lef. ‘Tablets zijn van deze tijd, speciale software kan lesstof aanpassen op het niveau van een kind.’ Uitvoering van zijn pitch: sowieso een 10. Een leerkracht – tevens mr-lid – wil dolgraag reageren. Hij mag reageren, maar dan moet hij wel tegen Vincent zijn. Ook hij brengt zijn pitch goed. Vooral het punt schoolkosten vanwege Chromebooks, iPads en andere fratsen maakt veel los. Bingo, dit is precies waar we naartoe willen.

Ik sta op het punt om een dia te laten zien over wat wel en niet mag als het gaat om schoolkosten. De workshops krijgt opeens een rare wending als ouders en leerkrachten hun ervaringen delen. Het woord incasso slaat in als een bom. Volgens een leerkracht zet zijn school een incassobureau in om de ouderbijdrage te innen. Onze directeur vroeg eerder die dag nog of ik daar ooit van had gehoord. ‘Nee, er rommelt veel rondom schoolkosten. Maar incassobureaus? Nooit van gehoord. Kan ook niet, want je hebt geen overeenkomst afgesloten.’ Ik wil altijd richting oplossingen en het creatieve, maar ik redeneer meestal vanuit mijn eigen comfort: regels en besluitvorming. Ik had het dus mis.

Collega Mark probeert wat krom is nog recht te lullen. ‘Iedere bijdrage uit de portemonnee van ouders is vrijwillig.’ Tuurlijk, we willen mensen op weg helpen. Ouders blijven hun – veelal negatieve – ervaringen over schoolkosten delen. De ouderbijdrage van meer dan 1000 euro speciaal voor toegang tot een hoogbegaafdenklas kende ik al. Het fabeltje dat er een verplichte en vrijwillige ouderbijdrage bestaat ook. Maar scholen die incassobureaus inschakelen om de ouderbijdrage te innen?

Het is vandaag precies 2 jaar geleden dat ik de voorpagina van het Algemeen Dagbladhaalde vanwege scholen die kosten voor een continurooster doorrekenen aan ouders. Als ouder heb je geen keuze, toch legt de school je iets op. Iets was je als ouder misschien helemaal niet kan betalen. In die 2 jaar is er eigenlijk geen zak veranderd. Nog steeds zoeken scholen de grens op en gaan ze er regelmatig overheen. Ik heb gehoord dat er iets aankomt dat écht verandering gaat brengen. Ik ben benieuwd en hoop oprecht dat torenhoge ouderbijdragen aan banden worden gelegd. Ik ga het niet meer meemaken. Vandaag was mijn laatste werkdag bij Ouders & Onderwijs.

Kaja Sariwating heeft de afgelopen 7 jaar duizenden ouders en studenten van advies mogen voorzien in de rol van rechtshulpverlener, gemachtigde bij klacht- en bezwaarprocedure en (beleids)adviseur. De afgelopen jaren heeft hij zich vooral gericht op (ouders actief in) medezeggenschapsraden. Daarnaast heeft hij veel stukjes geschreven voor ouders met schoolgaande kinderen en scholieren.

Share This